سینک دولگن استیل: عمق، ظرفیت و ابعاد را چطور بررسی کنیم؟

وقتی سینک دولگن استیل سفارش میدهید، بیشترین اشتباه از یک جای مشخص میآید: اینکه فکر میکنید یک عدد، یعنی طول سینک، همه چیز را روشن میکند. در عمل چهار چیز جدا از هم باید اندازهگیری و مقایسه شود؛ عرض قاب کابینت، ابعاد داخلی هر لگن، عمق لگن، و جای لولهکشی. اگر این چهار مورد را از هم تفکیک نکنید، ممکن است سینکی بخرید که از نظر ظاهری دقیقاً همان چیزی است که میخواستید ولی در کابینت شما جا نمیشود. در ادامه دقیق میگوییم هر کدام را چطور اندازه بگیرید و موقع خرید چه چیزی را از فروشنده بخواهید.
اول اندازهها را جدا از هم بگیرید
اشتباه رایج این است که طول کل سینک با اندازه هر لگن اشتباه گرفته میشود. در یک سینک دولگن، تقسیم معمولاً در عرض انجام میگیرد؛ یعنی هر لگن، بخشی از عرض را میگیرد. پس برای هر لگن باید طول و عرض داخلی خودش را داشته باشید، نه اینکه نصف طول کل را ملاک بگذارید.
عرض قاب کابینت زیر سینک را از بیرون تا بیرون اندازه بگیرید. این عدد بیشترین طولی است که سینک میتواند داشته باشد.
عرض داخلی کابینت را جداگانه اندازه بگیرید. در بسیاری از کابینتهای آشپزخانه این عدد کمی از عرض بیرونی کمتر است و همین چند سانتیمتر، مرز واقعی نصب است.
طول و عرض داخلی هر لگن را جدا بنویسید. اگر لگن بزرگتر از فضای داخلی کابینت باشد، نصب از نظر فیزیکی ممکن نیست، حتی اگر طول کل سینک درست باشد.
عمق هر لگن را هم از فروشنده بپرسید. عددی که معمولاً در دفترچه فنی میآید، عمق خود لگن است، نه ارتفاع کل سینک از لبه تا کف.
سینک را پیش از نصب روی سطح صاف بگذارید و از فاصلهاش تا دیوار و تا لبه جلوی کابینت مطمئن شوید. اگر یکی از لگنها زیر شیر قرار میگیرد، فضای بازوی شیر هم باید در همان عدد دیده شود.

عمق لگن چه چیزی را در عمل عوض میکند
عمق لگن تعیین میکند شما در روزمره چقدر راحت کار میکنید. دیواره بلندتر یعنی فضای بیشتر برای دست و ظرف، و دسترسی آسانتر به گوشههای کف لگن. این موضوع وقتی بیشتر خودش را نشان میدهد که دستتان خیس است، یا وقتی ظرف بزرگی را در لگن میچرخانید.
لگن عمیقتر برای شستن قابلمه و ظرفهای بلند مناسبتر است، چون ظرف میتواند با زاویه در لگن قرار بگیرد و دست تا مچ در آب میرود.
لگن کمعمقتر وقتی بهتر است که بیشتر وقت خود را صرف جمع کردن ظرف تخت، کاسه و بشقاب میکنید و نمیخواهید دستتان زیاد داخل لگن فرو برود.
عمق بیشتر یعنی لگن بزرگتر، قاب بزرگتر و وزن بالاتر. اگر کابینت زیر سینک کشو دارد، این وزن را در محاسبه تحمل کابینت در نظر بگیرید.
پیش از انتخاب، بزرگترین ظرفی را که معمولاً میشویید روی میز بگذارید و ببینید در لگن جا میشود یا نه. این تست ساده، بیشتر از هر عددی در دفترچه فنی به تصمیم شما کمک میکند.
تقسیم دو لگن؛ هر کدام برای چه کاری است
در سینک دولگن معمولاً یک لگن بزرگتر و یک لگن کوچکتر داریم و همین نامتقارن بودن، بیشتر از تقسیم مساوی به کار میآید. لگن کوچک در عمل نقش دومین سینک را بازی میکند: جایی برای آبکش کردن سبزیجات، شستن ظروف کوچک، گرفتن آبِ یک ظرف بدون اینکه لگن بزرگ اشغال شود، و حتی گذاشتن ماهی یا مواد اولیه در حین آمادهسازی.
لگن بزرگ را برای ظرفهای پخت و سینی فر در نظر بگیرید؛ همان کاری که لگن کوچک از پسش برنمیآید.
لگن کوچک را برای کارهای روزمره و پرکردن سریع آب نگه دارید. وقتی غذایی را آبکش میکنید، لگن بزرگ دستنخورده میماند و کار بعدی سریعتر پیش میرود.
دیواره و پارتیشن بین دو لگن، سطح مفید شستن را تقسیم میکند. اگر بیشتر وقت خود را صرف شستن ظرفهای بزرگ میکنید، دو لگن هماندازه انتخاب منطقیتری است.

نوع نصب و جای لولهکشی
نصب سینک سه شکل رایج دارد و انتخاب شما باید با صفحه و کابینت شما هماهنگ باشد. در نصب روی کابینت، لبه سینک روی سطح مینشیند و یک خط درز دور سینک دیده میشود؛ این حالت سادهترین نصب است. در نصب زیرصفحهای، سینک از زیر صفحه نگه داشته میشود و لبه آن زیر سنگ یا صفحه گیر میکند، طوری که سطح شستشو یکپارچه و بدون درز باشد. حالت سوم، سینک روی بدنه کابینت بدون صفحه مینشیند و جلوی آن دیواره سینک دیده میشود؛ همین جلوه معمولاً با نام سینک سطلی هم شناخته میشود.
در مسیر خروج آب، بین سینک و لوله فاضلاب یک سیفون قرار میگیرد. سیفون لولهای است که پایین میرود و دوباره بالا میآید و مقداری آب در خود نگه میدارد. همین آب، یک مانع میان هوای آشپزخانه و داخل لوله فاضلاب میسازد و از ورود گاز فاضلاب جلوگیری میکند. به همین دلیل، اگر مسیر تخلیه سینک خیلی بلند و پیچدار شود، احتمال دارد هوای منفی آب سیفون را بکشد و آن سد آبی از بین برود.
قبل از سفارش، محل دقیق سوراخ فاضلاب کابینت را مشخص کنید. در سینک دولگن، یا هر دو لگن به یک مسیر تخلیه میروند، یا برای لگن بزرگتر مسیر جدا در نظر گرفته میشود.
بخش ابتدایی مسیر تخلیه صافی نام دارد و اگر قسمت جداشدنی داشته باشد، سبد صافی گفته میشود. لولهای که از صافی تا سیفون میرود هم قطعه لوله رابط یا تیلپیس نامیده میشود.
هر چه مسیر تخلیه کوتاهتر و کمخم باشد، احتمال مکش شدن آب سیفون کمتر میشود. همین یک نکته، طراحی درست لولهکشی زیر سینک را از نصب درست سینک جدا میکند.
استیل ضدزنگ و ضخامت ورق
بدنه سینک استیل در کارخانه با کشیدن عمیق ورق شکل میگیرد؛ همان فرایندی که برای ساخت مخازن سوخت و قوطیهای فلزی هم استفاده میشود و در آن، عمق قطعه از نصف قطر آن بیشتر باشد. به همین دلیل، دیواره سینک در جایی که از قالب بیرون آمده، ممکن است کمی نازکتر باشد و دقت در خرید اهمیت دارد.
استیل ۳۰۴ رایجترین گرید در ساخت سینک است، چون تعادل خوبی بین مقاومت به خوردگی، شکلپذیری و قابلیت جوشکاری دارد.
گرید ۳۱۶ مقاومت به خوردگی بیشتری دارد و کاربرد اصلیاش محیط دریایی و تجهیزات شیمیایی است.
گرید ۴۳۰ گزینه کمهزینهتری است و در بدنه لوازم خانگی به کار میرود؛ وقتی مقاومت به خوردگی اولویت اصلی نباشد قابل قبول است.
در سیستم گیج، هرچه عدد بزرگتر باشد ورق نازکتر است. این یک سیستم قدیمی آمریکایی است و استانداردهای بینالمللی صراحتاً توصیه کردهاند که برای بیان ضخامت از آن استفاده نشود.
اگر فروشنده ضخامت را با گیج اعلام میکند، تبدیلش کنید. بر پایه جدول ضخامت اسمی ورق فولادی، گیج ۱۴ حدود ۱٫۹ میلیمتر، گیج ۱۶ حدود ۱٫۵ میلیمتر، گیج ۱۸ حدود ۱٫۲ میلیمتر و گیج ۲۰ حدود ۰٫۹ میلیمتر ضخامت دارد. پس وقتی میشنوید گیج بالاتر یعنی ورق نازکتر، برای بدنه سینک یعنی وزن کمتر و در برابر فرورفتگی، حساستر.
در کنار ضخامت، به پرداخت سطح هم نگاه کنید. بهطور معمول سطح براشخورده یا مات، لکههای آب و اثر انگشت را کمتر از سطح براق نشان میدهد.


اگر هنوز مطمئن نیستید، اول عرض قاب کابینت را اندازه بگیرید و بعد در دسته سینک دولگن ابعاد هر مدل را با عددهای خودتان مقایسه کنید. اگر بین دو مدل ماندهاید، تفاوت اصلی معمولاً در تقسیم دو لگن و عمق آنهاست، نه در جنس بدنه. درباره چیدمان و هماهنگی سینک با بقیه وسایل، مجله خانه مدرن را هم ببینید.